Kikkertje

Nieuwe blog, nieuwe blog... -> Kikkertje-s

Ik ben gisteren weer gestoken door een wesp. Ditmaal op mijn linker schouderblad. Je had me moeten zien duiken eens ik de pijn voelde, maar toen was het al te laat natuurlijk... In de buitenmuur van het generator kot zaten een stuk of vier nesten, omdat het daar zo lekker warm is met de zon en met twee draaiende generators. Maar ook een enorm lawaai, vandaar dat ze waarschijnlijk zo agressief zijn. Na de eerste twee steken in mijn pols hadden ze hun doodvonnis al getekend, nu met die in mijn schouder was er geen uitstel meer. Alle spleten en nesten zijn volgespoten met schuim, de andere wespen die thuis kwamen zijn doodgemept met handschoenen. Gisterenavond zoemden er nog vijf, toen ik de generator die voor de wasmachine draaide ging uit zetten zoemde er één rond mijn hofd, wel, ik RENDE naar binnen. Het moet een grappig zicht zijn, wij grote mensen, duikend, rennend en pijnlijk gestoken door beestjes van 1 cm.

Kill them all.

Ik heb eventjes de stokjes ronde gevolgd op andere blogs omdat (niet zo verbazend) veel mensen een hoop plaatsen in Leuven op noemen en vermits ik daar binnenkort drie jaar ga spenderen was en ben ik geïnteresseerd. Eén plaats die ik al op twee blogs vermeld heb zien staan kan ik al van mijn lijst "te bezoeken" schrappen, namelijk Villa Ernesto. Omdat we die twee keer dat we in Leuven waren steeds op de Vismarkt parkeerden was het niet zo'n onlogisch gevolg, bovendien was het er lekker zuiders. We doen er alles aan om ons weer een beetje "thuis" in Portugal te voelen (jaja, ik ook, u leest het goed). Maar zo midden op een weekdag was het er maar lam, misschien pik ik er ooit nog eens een avondje salsa mee.

Een paar maanden terug, het was nog winter, had ik vreselijke last van mijn maag. Hoewel Pedro niet in kruidengeneeskunde geloofd, geloofd hij wel in datgene waar hij mee opgegroeid is: poejo thee. De contradictie van hij die lacht als men spreekt over theetjes of kruidencompressen om iets te verhelpen of zijn vaste overtuiging dat poejo thee helpt tegen maag klachten ziet hij dan niet. Maar gelukkig is Pedro Pedro, en staat hij open voor veel, ook al lacht hij er mee.

Maanden heb ik achter die "wonder"-poejo gevraagd die naar het schijnt misselijkheid plotsklaps kan verhelpen. Toen die tijd was het het seizoen niet, en zijn moeder had thuis geen gedroogde meer. Op een dag vond ik het toevallig tussen de theetjes in een Chinese winkel (where else) en super benieuwd maakte ik de thee.

Poejo heet polei in het nederlands, en is familie van de munt. Het ruikt heel fris en heeft een typische eigen geur. Het eerste wat je leest op Wikipedia is dat het giftig is, het kan abortus veroorzaken en helpt de menstruatie op gang komen. Als je de olie inwendig inneemt kan het zelfs dodelijk zijn.
Maar ik heb ook al ondervonden dat de thee heerlijk is, dat het écht wel helpt tegen maagproblemen en naar het schijnt helpt het ook om de zwelling te minderen van wespensteken.
...
Dit weet ik pas vandaag. Mijn moeder had het zo mis nog niet toen ze me adviseerde muntblaadjes op mijn pols te smeren. Helaas wist ik in den donkere geen munt staan, en daarna heb ik er niet meer aan gedacht.

In ieder geval ben ik weg van het kruid, alleen al voor de smaak, en een week geleden toen ik de bijna droge rivier over stak ontdekte ik tot mijn verukking dat er aan de overkant hopen poejoe groeit! Ik plukte een enorme bussel waarvan ik de helft aan Pedro mee gaf, en was van plan de volgende dag terug te gaan. Toen werd ik gestoken en was er geen spraken van takjes te gaan knippen. Eergisteren ging ik terug en heb de laatste poejo gaan halen. De rivier staat ondertussen zo laag dat alle kruid aan het uit drogen is. Helaas, had ik het eerder geweten ik was over gezwommen.

Drie dagen geleden gestoken door een wesp in mijn pols. Twee keer dan nog wel, maar de eerste steek had ik niet gevoeld. De tweede daarentegen... De volgende ochtend was het al een beetje gezwollen, maar ik wist dat het daar niet bij zo stoppen. Hoe pijnlijker de wespensteek hoe groter de zwelling. Tegen die avond verging mijn arm van de pijn. Hij was zo gezwollen als maar zijn kon, van de puntjes van mijn vingers tot aan mijn elleboog. Mijn vel leek op barsten te staan en af en toe werd ik zot van de jeuk. Als ik dan even aan de verleiding toegaf en erover wreef met het natte vodje dat ik heel de dag over mijn arm hield deed het zo'n ongelofelijke deugd dat ik er kippevel van kreeg. Om hem dan even later weer gloeiend heet te voelen worden, te zwellen en te kloppen. Zo ook als ik mijn vingers bewoog of ergens tegen stootte.

Op Wikipedia opgezocht en zolang het een plaatselijke reactie is daar waar je gestoken bent is het geen allergie, gewoon een toxische reactie van jewelste.

Ik heb hier homeopatische pilletjes voor die ik in moet nemen als ik gestoken ben, maar waar... Gisteren was de pijn en jeuk allesinds weg, zoals verwacht, en gisterenavond kon ik mijn vingers weer gebruiken. Het is nog steeds gezwollen en ik kan mijn pols nog niet buigen, maar om alle vijf mijn vingers weer flexibel te hebben is al heel wat! Ooit al eens je haar gewassen met één hand?
Gelukkig weet ik altijd wat er mij te wachten staat na een steek, en is de tweede dag altijd de ergste waarna het terug beter wordt...Heb er alleen nog niks op gevonden dat het weg houdt. Buiten die pilletjes natuurlijk. Dat wordt mijn eerste stop bij de apotheker om weer altijd op zak te hebben!

Een appartement vinden is zoals met de lotterij mee doen: nadat je heel intensief gespeeld hebt heb je misschien gelukt dat je iets “wint”.

Een appartement in Aarschot stond bijna, bijna vast, maar door omstandigheden zijn we het toch mislopen. Gelukkig had ik besloten nog niet te hard te juichen tot het contract er wel degelijk was, en zodoende kwam de teleurstellende mail van mijn zus niet onverwacht.

Het begint dus weer van voren af aan, tientallen sites uitpluizen tot ik iets vind dat niet te duur, niet te klein en niet te ver weg van Leuven is. Liefst nog in een leuke omgeving ook, maar dat is bijzaak...

Ondertussen zijn we hier in een hittegolf terecht gekomen. Momenteel is het buiten een lekkere 17°C, wat misschien wilt zeggen dat het vandaag niet zo heet wordt. Meestal is het rond deze tijd 24°C omdat de nachten absoluut niet afkoelden, en ’s middags bereiken we iedere keer temperaturen van 42°C. Te heet buiten, te heet binnen, te heet om stil te zitten, te weinig schaduw om rond te lopen.

We hebben een enorme voorraad sap, limonade en water en we eten zo weinig mogelijk. Zelfs een ijsje laat je zweten eens het op is, vanwege de hoeveelheid suiker die je lichaam te verwerken krijgt... Douchen doen we met koud water, en net nu krijgt het gas het water echt heet. In de winter moeten we meestal tot ’s middags wachten om een douche te nemen omdat ’s morgens het gas zo koud en dus dik is dat hij het water niet goed genoeg verwarmd. Het zou omgekeerd mogen zijn.

Mijn wiskunde gaat goed en ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik de meeste vakken die ze vragen voor de toelatingsproef eigenlijk wel vrij vlot kan. Algebra, veeltermen, merwaardige getallen, vergelijkingen en machten vallen reuze mee. “Goed teken!” denk ik dan, “ik kan makkelijk bioloog of verpleegster of zelfs (dieren)arts worden!”. Het is een blind enthousiasme, want ten eerste ben ik nog steeds maar aan mijn MIDDELBAAR bezig, en ten tweede komt er bij de universitaire opleidingen nog veel meer bij kijken. Bovendien wordt alles, vooral in wiskunde, honderden keren herhaald zodanig dat je álles beu wordt. Maar ik ik volg toch een beetje mijn blind enthousiasme, het is de push die ik nodig heb om door te zetten. Moest het allemaal tegenvallen ik zou allang mijn boeken terug opgeborgen hebben en mijn plannen laten varen.

Ik las vandaag op krantekoppen.be dat door het algemene rookverbod in de meeste openbare plaatsen zoals café’s, restaurants en supermarkten en nu met de verhoging van de belastingen op pakjes sigaretten, het heel lastig wordt om te roken in België. Dit heb ik zowiezo al ondervonden toen ik daar met Pedro was, en hoeveel moeite hij steeds moest doen om een rustig plekje te vinden om te roken. Indien hij niet buiten op een terras kon zitten voelde hij zich heel ongemakkelijk om binnen te roken, want hij zag het niemand anders doen. Roken is Not Done in België.

De prijzen van tabak hier in Portugal is in de drie jaar tijd dat ik hier ben omhoog gegaan van 1.95€ per pakje tot 3.15€. En vóór de euro was een pakje sigaretten nóg goedkoper. Rookverbod in openbare plaatsen proberen ze hier langzaamaan door te voeren, maar niemand die er zich aan houdt. Hoe een hekel ik er ook aan heb dat Pedro rookt, en veel te veel, toch vind ik het lastig voor hem dat hij ineens in een anti-tabak land terecht zal komen. Met nog duurdere sigaretten. Voor zover ik hem ken zal het hem niet doen overtuigen te stoppen, maar misschien zal hij uiteindelijk minder roken. Allesinds zullen er een paar minuten meer liggen tussen twee sigaretten.

Ik ben nog steeds op zoek naar een appartement, zo dicht mogelijk bij Leuven en onder de 400€. Mijn zus is zo aardig om voor mij alles wat ik vind op te bellen (tot nu toe nog maar twee), in het geval het vrij is het appartement te gaan bezichtigen en foto’s te nemen (morgenochtend om 9u30) en in geval van goedkeuring het contract voor mij te tekenen. Kan het makkelijker?

Ondertussen wurm ik mij door de wiskunde boeken. Hoewel ik op niveau van 13 jarigen zit en ik het allemaal al eens gedaan heb herinner ik me er nog weinig van. Gelukkig zie ik het nu als puzzelen en niet als de marteling van een 10-tal jaar geleden. Wie weet er nog hoe te rekenen met machten en breuken? You tell me. Als je de wiskunde regels nooit gebruikt vergeet je ze gewoon kompleet. Tenzij je er een aanleg voor hebt, en in dat geval moet je wiskundige worden... Anders is het zonde van het talent :)

Ik heb ook gezondigd de afgelopen dagen: in plaats van te studeren werd ik steeds afgeleid door een boek. Ik heb uit diezelfde zus haar boeken rek José Saramago’s “De stad der blinden” meegenomen en verder gelezen daar waar ik gestopt was op de vlucht terug naar Portugal. Drie kwart boek in twee dagen. Het was verslavend.

Het verteld het verhaal over een witte blindheidsepidemie, en hoe de regering erop reageert. De eerste groep blinden worden in quarantaine gestoken in een poging de epidemie in te dijken, en vanaf daar begint de miserie voor de blinden. José Saramago schrijft heel begrijpend, vaak verwoord hij een bepaald gevoel waarop je denkt “Hé ja, zo voelt dat inderdaad!”, waardoor het heel makkelijk is je in te leven in het verhaal. Zelfs dingen die je zelf nog nooit heb meegemaakt, zoals blind worden bijvoorbeeld, worden heel goed verwoord voor verschillende personages, zodat je altijd wel iemand hebt waarmee je gelijkenissen voelt.

Eerder had ik van hem “Het schijnbestaan” gelezen, ook een kadootje van die zus om kennis te maken met de Portugese lectuur toen we naar hier verhuisden. Dat verteld het verhaal over een oude pottenbakker wiens beroep, en leven, worden ingehaald door de moderne tijd. Iets wat nog steeds iedere dag gebeurt in Portugal.

José Saramago dus: een aanrader. Eén van de eerste dingen die ik doe in België is een bibliotheek opzoeken en me terug op boeken storten. Ik mis het lezen!